به قول عارف مشتاق ، حاج ميرزا حبيب خراسانى : درين تن هر دم آيد جان ديگر * وزين در هر دم آيد خوان ديگر درين محفل كه نزهتگاه جان است * رسد هر ساعتى مهمان ديگر به هر يك ذرّه از ذرات امكان * نهفته عالم امكان ديگر اگر انسان نكو بيند به هر دم * ببيند خويش را انسان ديگر ببين در گلشن خاطر كه رويد * به هر ساعت گل و ريحان ديگر غذاى تن بود اين آب و اين نان * غذاى روح آب و نان ديگر دو صد كشتى روان گردد در اين بحر * كه هر يك راست كشتيبان ديگر بود سرسبز و خرّم گلشن جان * ز ابر ديگر و باران ديگر هزاران يوسف مصرى در اين راه * كه هر يك را چَه و زندان ديگر دوصد يعقوب بينى ديده بر راه * كه هريك را بود كنعان ديگر با كمال دقّت بايد مسير زندگى را پيموده و مواظبت داشت كه كشش‌هاى غلط درونى و برونى عناصر شخصيّت نفس را نكوبد كه رسيدن به مقام قرب جانان و به دست آوردن حالات عالى ملكوتى از طريق تهذيب و تربيت و تزكيهء نفس ميسّر است و بس . بالزاك كه يكى از دانشمندان مغرب زمين است مىگويد : وصول به شخصيّت عالى امكان‌پذير است ، به شرط آن كه انسان در تماس خود با امور زندگى نگذارد به همان آسانى كه گوسپند پشم خود را در خارستان‌هايى كه از آن مىگذرد از دست مىدهد ، روحش پاره پاره شود ! اگر نفس را در خواسته‌ها و اميال و غرايزش رها كنيم در مرحلهء اوّل تبديل به بهيمه سپس حيوانى خطرناك ، آن گاه درّنده و در عاقبت شيطانى جامع همهء رذايل و مفاسد خواهد شد . نفس را اگر در خواسته‌هاى غلطش آزاد بگذاريم ، از لذّت عبادت محروم و به